مثل یکی از همین شب ها بود که زنان همسایه با لبخند مهربان ِ نشسته بر لب ، بر پشتی قرمز بافته شده از جنس فرش زیر پایشان تکیه زده بودند .. زنانی که با خاموشی لامپ ، روی بر گرفتند و چادر بر صورت کشیدند .. !
روزنه ی مهمان شده از در را در دست گرفتم و رفتم .. رفتم تا رسیدم به آن پارچه ی سبز رنگ جادویی .. پارچه ای که با عبور از آن صداها بم تر میشد . آرام کنارش زدم ، آنجا هنوز نوری بود که برقصد . رو به من مردی عینکی با کتابی در دست نشسته بود به روی صندلی چوبی که پشت کرده بود بر پنجره ای که طاقچه اش پر شده بود از مهرهای شکسته و نظربندهای سبز . به گمانم آشنا بود ، مثلا کسی شبیه به برادر زهره .. کنار او ، روی زمین مردان سیاه پوش ِ زنان این طرف پرده نشسته بودند . هنوز به ردیف دوم نرسیدم که سهمیه برق آن طرف هم تمام شد .
صدایی به گوش می رسید صدایی که به گمانم از گلوی همان مرد عینکی بر میخواست .. چیزهایی میگفت که آتش بر دل زنان می انداخت ، که بغض بر گلوشان می نشاند ، که تب میکردند از آن همه درد گفته شده .. چیزهایی که از جنس درد بود و غربت .. دردهایی که بوی اشک زنان بود و کوبیدن مردان بر صورت .. چیزهایی که شانه ی زنان را با نوساناتی یکسان به تشدید می انداخت .. زنانی که هر از چندگاه از لاک سیه پوش خود سر بیرون میکشیدند و با فشردن چشم ، اشک چکیده بر گونه را با دستمالی خیس و چروکیده محو می کردند ..
بغض میکنم برای چادر نداشته و شالی را که به زحمت از خواهر گرفته بودم بر لبه ی پلک هایم می آورم اما اینجا چیزی برای گریه نیست .. به یاد می آورم دست شکسته ی عروسک را ، عروسکی که دختر شب های من بود .. چیزی بر چشمانم می تراورد و درد کبودی نیشگون ِ مانده بر بازویم در پی لی لی کردن در کوچه بر عمق وجودم تیر می کشد .. دردم می آید و ناله می کنم ..ناله میکنم و مثل زنان همسایه در لاک فقیرانه ام می گریم ..
یکی از مردان آن طرف بود ، صدایش با چهره هایی که دیدم مطابقت نداشت ، به گمانم این صدا از برای مردان ردیف دوم بود .. مرد با گلویی بغض دار فریاد میزد " یا حسین " .. و این طرف کمی نزدیک به من زنی که تا یک سال قبل همسایه ی دیوار به دیوار خانه ی ما بود نفسش تنگ می شود و صدایش تب دار ، زنی که نمیدانم برای حسین 6 ساله اش که به تازگی با سرطان خون دست و پنجه نرم می کرد اشک می ریخت یا ..
نزدیک پارچه ای که با عبور این همه سال هنوز همان رنگ را به خود داشت می نشینم ، اینجا کسی نیست . زنان همسایه با گلویی گر گرفته و دلی بغض کرده رفته اند . در هجوم این همه غربت با حجوم این غروب تب کرده به پارچه ای که لباس ِ خواب ِ آسمان را به تن کرده و در بالای پنجره ی نیمه باز خاموش است چشم می دوزم..
چشم میدوزم بر نامی که خود ِ مهتاب است .. نامی که حروفش همه چیز را برای گریه هجا میکند .. نامی که از درد زانوانم را در آغوش هول می دهد و دلم را محکم می لرزاند . اینجا در این غروب تب کرده همه چیز بوی اشک می دهد .